Βοηθώντας τα παιδιά στον τόπο όπου γεννήθηκαν, βοηθάς συνολικά τη χώρα.
Προσφέρουμε στα παιδιά αυτά τη ζεστασιά µιας οικογένειας...
Έξι εκατομμύρια παιδιά είναι ορφανά ή άπορα και ζουν στους δρόμους...
 

Η ιστορία της Δέσποινας

 δεσποινα.jpgΑπό την πρώτη στιγμή θαύμασα το έργο του Συλλόγου. Αλλά πολύ περισσότερο το θαύμασα, μετά από το ταξίδι μου στην Αιθιοπία τον Οκτώβριο του 2018, στο οποίο είδα από κοντά τα παιδιά, τις συνθήκες και την αγάπη που ρέει από την Ελλάδα προς στην Αιθιοπία κι αντίστροφα.
            Η πρώτη επαφή με τα παιδιά ήταν στην Addis Abeba. Εκεί, συγκεντρώθηκαν παιδιά, φοιτητές και τελειόφοιτοι του προγράμματος. Πολλά από αυτά έχουν αποκατασταθεί επαγγελματικά σε καλές θέσεις εργασίας και έχουν τη δυνατότητα να ονειρευτούν μια καλύτερη ζωή. (Άραγε, πως θα είχε εξελιχθεί η ζωή τους χωρίς την βοήθεια των Ελλήνων αναδόχων τους;) Η βραδιά ήταν γεμάτη συναισθήματα. Τα παιδιά ένα-ένα έλεγαν τις ιστορίες τους. Πως έφτασαν στο Πανεπιστήμιο, πως σπούδασαν. Ήμασταν όλοι χαρούμενοι- με μια χαρά που δύσκολα συναντάς πια στις μέρες μας. Αυτό που σκεφτόμουν σ’ αυτή την γιορτή επανένωσης, ήταν, τι έκανα τα προηγούμενα χρόνια; (τα χρόνια πριν από τον Σύλλογο). Γιατί δεν είχα ασχοληθεί πιο ενεργά;
Το ίδιο ερώτημα με ακολούθησε σε όλα τα κέντρα που επισκεφτήκαμε. Στην Addis Abeba στο Κέντρο Επανένταξης Μητέρων και Παιδιών και στα Κέντρα Φροντίδας Παιδιών στις πόλεις Kombolcha, Dessie και Woldia. Πήραμε συνεντεύξεις από τα παιδιά. Μερικά ξεδίπλωσαν τα ταλέντα τους- στη ζωγραφική, στην ποίηση. Ένα παιδί μας εξέπληξε όταν άρχισε να μιλάει σπαστά ελληνικά- τα είχε μάθει μέσω Internet! Συζητήσαμε για τα μελλοντικά τους σχέδια. Πολλά από τα παιδιά δήλωσαν ότι θέλουν κι εκείνα στο μέλλον, να βοηθήσουν παιδιά που βρίσκονται σε ανάγκη. Άλλα, είπαν, πως ο στόχος τους στη ζωή είναι να κάνουν τους ανθρώπους που τα βοήθησαν, υπερήφανους. Όλα τα παιδιά μεταξύ τους είναι σαν μια μεγάλη οικογένεια. Βοηθάνε το ένα το άλλο, παίρνουν δύναμη και δίνουν αγάπη. Μερικά παιδιά, μας χάρισαν τα σταυρουδάκια- βραχιόλια που φορούσαν στα χέρια τους. Τα περισσότερα παιδιά επιθυμούν την επικοινωνία με την ελληνική τους οικογένεια (κι ας μην ξέρουν καλά αγγλικά). Όσα είχαν φωτογραφίες που τους είχαν στείλει οι ανάδοχοι γονείς, τις κρατούσαν σαν κάτι το πολύτιμο. Ήθελαν να μάθουν αν τους γνωρίζουμε, αν είναι καλά.
Με μάγεψαν η ευγένεια και η ομορφιά των ανθρώπων της Αιθιοπίας. Υπάρχουν στιγμές και εικόνες χαραγμένες στην καρδιά μου. Αισθάνομαι τόσο τυχερή που τις βίωσα. Δεν περιγράφονται με τις λέξεις. Το ταξίδι αυτό ήταν μια μοναδική εμπειρία ζωής! Άλλαξε τις εσωτερικές δομές μου. Για το τι θεωρούσα σημαντικό και για το τι τελικά είναι. Συγχαρητήρια σε όλους όσους έχουν χτίσει μέσα στα χρόνια, αυτή τη γέφυρα αγάπης!