Βοηθώντας τα παιδιά στον τόπο όπου γεννήθηκαν, βοηθάς συνολικά τη χώρα.
Προσφέρουμε στα παιδιά αυτά τη ζεστασιά µιας οικογένειας...
Έξι εκατομμύρια παιδιά είναι ορφανά ή άπορα και ζουν στους δρόμους...

Η ιστορία του Γρηγόρη

 
Έχουν περάσει σχεδόν δυο μήνες από τότε που γύρισα από το ταξίδι στην Αιθιοπία. Ένα ταξίδι μοναδικό για εμένα που με γέμισε χαρά αλλά και αισιοδοξία για το μέλλον. Πολλοί από αυτούς που δεν έχουν πάει θα αναρωτηθούν πως μπορεί να χαίρεται κάποιος. Μέσα στις επόμενες γραμμές θα προσπαθήσω να σας μεταφέρω αυτό που ένιωσα ΕΚΕΙ αλλά και αυτό που νιώθω τώρα.
 
 Όταν ετοιμαζόμουν να ξεκινήσω αυτό το ταξίδι με σκοπό να συναντήσω κάποιο παιδί είχα μεγάλη περιέργεια για το τι θα αντιμετωπίσω. Διάβασα για την ιστορία της Αιθιοπίας, την γεωγραφία της, διάβασα περιοδικά για το πολιτικό της σύστημα και πήρα πολλές πληροφορίες για την σύγχρονη χώρα. Λειτούργησα όπως σε κάθε ταξίδι που έκανα, με σκοπό να είμαι ένας προετοιμασμένος ταξιδιώτης. Σκεφτόμουν ότι ενημερώθηκα και μέσα από τις φωτογραφίες του διαδικτύου ήξερα τι θα συναντήσω. Μέχρι εκείνη την στιγμή η Αιθιοπία για εμένα ήταν ένα κομματάκι γης επάνω στον χάρτη που περίμενε να την γνωρίσω.
 
 Ποτέ όμως δεν φανταζόμουν τι θα έβρισκα εκεί. Την ομορφιά της χώρας, τους ανθρώπους που γνώρισα και τα συναισθήματα που θα ένιωθα. Όταν γύρισα όλοι με ρωτούσαν πως πέρασα και πως μου φάνηκε το ταξίδι. Αισθανόμουν άβολα να απαντήσω και να μεταφέρω αυτό που έζησα. Το ταξίδι αυτό ήταν διαφορετικό από όλα τα υπόλοιπα που είχα κάνει. Δεν είχα πάει σε μουσεία, πινακοθήκες. Δεν είχα πάει σε ωραία εστιατόρια και μαγαζιά ώστε να προτείνω σε κάποιον τι να κάνει όταν πάει εκεί, όπως κάνουμε όλοι σε ανάλογες περιπτώσεις.
 
Δεν ήταν κάτι που μπορούσα να περιγράψω. Ήταν ένα ταξίδι που είχα ζήσει. Που είχα νιώσει. Ένα ταξίδι που είχα αισθανθεί. Χαρά και περηφάνια για αυτούς τους ανθρώπους που υπάρχουν και μοιράστηκαν τα όνειρα τους μαζί μου. Παιδιά που θέλουν να προσπαθήσουν για κάτι καλύτερο, τόσο για τον εαυτό τους όσο και για την χώρα τους. Που συνειδητοποιούν ότι μόνο οι ίδιοι μπορούν να φτιάξουν το μέλλον τους. Που ξέρουν ότι όλοι είμαστε δίπλα τους για να κάνουμε τα όνειρα τους πραγματικότητα.
 
 Ένα παιδί μου έλεγε ότι θέλει να γίνει μηχανικός γιατί πρέπει να γίνουν νέα έργα, άλλο μου έλεγε να γίνει γιατρός για να βοηθήσει τους ανθρώπους να ζήσουν, άλλο να ασχοληθεί με τις επισκευές μηχανημάτων και άλλο να γίνει παλαιοντολόγος για να μάθει ο κόσμος την ιστορία του. Και εγώ μέσα σε όλα αυτά να ονειρεύομαι ότι κάτι καινούργιο χτίζεται και ότι ίσως κάπου όλοι βοηθήσαμε, όλοι δώσαμε τα χρώματα μας, για να τελειώσει αυτός ο πίνακας. Δεν θέλω να σας κουράσω περισσότερο, εξάλλου ο καθένας από εμάς που έχει πάει το έχει κρατήσει στην καρδιά του.
 
 Τέλος θα ήθελα να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους αυτούς τους ανθρώπους που αποτελούν τον Σύλλογο και ειδικότερα σε αυτούς που εθελοντικά, αφιερώνοντας τον προσωπικό τους χρόνο, φροντίζουν για την λειτουργία του και έδωσαν σε εμένα την ευκαιρία για μερικές ημέρες τον χρόνου να βιώσω συναισθήματα πέρα από τον εαυτό μου.
 
Γρηγόρης Μιχαηλίδης
Mάρτιος 2008


Διαβάστε και άλλες ιστορίες αναδόχων