Βοηθώντας τα παιδιά στον τόπο όπου γεννήθηκαν, βοηθάς συνολικά τη χώρα.
Προσφέρουμε στα παιδιά αυτά τη ζεστασιά µιας οικογένειας...
Έξι εκατομμύρια παιδιά είναι ορφανά ή άπορα και ζουν στους δρόμους...

Η ιστορία της Σοφίας

 
Έτσι το νόμιζα και εγώ, όπως και οι άλλοι, πως θα πήγαινα στην Αιθιοπία για να δω το παιδί μου, τη Sanayt και να «βοηθήσω». Σκεφτείτε πως ήταν το δεύτερο ταξίδι μου και τα μαθήματα συνέχιζαν να μου προσφέρονται απανωτά.
 
Εκεί στο Dessie, στην πόλη των 200.000 κατοίκων που ζούσαν σε καλύβια οι πιο πολλοί – άρα λοιπόν τα παιδιά μας ζούνε σε κολέγιο, αφού τρώνε λιτά αλλά τρεις φορές την ημέρα, όταν τα άλλα παιδιά τρώνε τρεις φορές την εβδομάδα, και αφού τα κτίρια του Κέντρου είναι πέτρινα και όχι από χοντρά κλαριά δέντρων συνδεδεμένα με σβουνιές από αγελάδες…
 
Εκεί λοιπόν σκεφτήκαμε ένα απόγευμα με τον Ευάγγελο να πάρουμε καμιά δεκαριά κορίτσια να τα πάμε στα μαγαζιά να ψωνίσουν ότι χρειάζονται και μετά να τα κεράσουμε ένα γλυκό. Έγιναν δεκατέσσερα γιατί ήθελαν και κάποιες φίλες τους μαζί. Αφού ψωνίσαμε διάλεξαν το ζαχαροπλαστείο. Ανεβήκαμε στο πατάρι γιατί κάτω δεν χωρούσαμε, βρήκαμε ένα τραπέζι άδειο και μερικά παιδιά καθίσανε, ενώ οι υπόλοιποι ψάχναμε για άδειες καρέκλες. Τότε άρχισαν να σηκώνονται από τα διπλανά τραπέζια ντόπιοι, γεμάτοι χαμόγελα, υποκλίσεις και ευχές στους δύο λευκούς που συνόδευαν τα παιδιά. Μας έκαναν χώρο να καθίσουμε όλοι κοντά. Μεταφέραμε τα τραπέζια που μας έδωσαν και τις καρέκλες γύρω τους, καθίσαμε και το πιο μεγάλο κορίτσι παράγγειλε γλυκά για όλους. Ένα τεράστιο παντεσπάνι τυλιγμένο σαν κορμός, με άσπρη κρέμα και από πάνω σαντιγί. Σε λίγα λεπτά έφτασαν τα γλυκά σε μεγάλα πιάτα φαγητού, με δύο γλυκά το καθένα και δύο κουτάλια.
 
Ακόμα δεν έχω καταλάβει γιατί, ίσως δεν χώραγαν περισσότερα πιάτα στα τραπέζια, ίσως δεν είχαν άλλα πιάτα. Τα παιδιά άρχισαν να τρώνε χαρούμενα κουβεντιάζοντας μεταξύ τους και γελώντας. Νομίζω πως είχα μπροστά μου τα πιο ευτυχισμένα παιδιά, τα πιο χαρούμενα παιδιά που είχα συναντήσει ποτέ, σε οποιοδήποτε σημείο της γης. Μετά από δύο-τρεις κουταλιές που έφαγε κάθε κορίτσι, κάποιο σηκώθηκε και έβαλε μια κουταλιά γλυκό στο στόμα του διπλανού ή του απέναντί του. Ύστερα σηκώθηκε ένα δεύτερο, και ένα τρίτο, μέχρι που ήταν όλα όρθια, με τα χέρια να διασταυρώνονται στον αέρα, σ΄αυτήν την πράξη αγάπης. Μόνο για να μοιραστούν. Ήταν μια στιγμή ιερή τόσο που ο Ευάγγελος δεν τόλμησε να την φωτογραφίσει για να μην χαλάσει την ομορφιά της. Αυτή την ομορφιά, που όποτε την φέρνω στα μάτια μου μπροστά, δακρύζω. «Ό,τι έχω εγώ είναι και δικό σου, γι’ αυτό χαίρομαι όταν έχεις εσύ. Γιατί τότε έχω και εγώ.» Ω! Θεέ μου, τι πλούσιοι που είναι οι Αιθίοπες. ‘Αραγε το ξέρουν;
 
Σας ευχαριστώ γιατί πλουτίζω μαζί σας, γιατί κατάλαβα πως αυτά που μας δίνετε εσείς είναι σημαντικότερα από αυτά που δίνουμε εμείς σε σας.
 
 
Σοφία